فهرست اصلي

صفحه اصلي

آدرس ايميل

آرشيو وبلاگ

نويسندگان

خــانـه دوستــان

قصه هبوت
فریاد سکوت
ازدواج
بوی پيراهن يوسف
سحر نزدیک است . . .
دل نوشته های یک دختر شهید
نون خامه ای
آشپز کوچولو
شکلات عسلی
روی میز آشپزخانه
آشپزی
کانون فناوری اطلاعات بنیاد پارسیان
قالب هاي پرشين بلاگ
عطر و داغ خاطراتم
حل مشکل طراحي قالب وبلاگ
هک امنيت
دانلود نرم افزار

یــاد ایـــــــام

اردیبهشت ٩٠
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
مهر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦

مشخصات

خواب بودم تمام این مدت گویا خواب بودم من . . .

 گاهی کابوس میدیم گونه هایم خیس می شد گاهی هم می خندیدم . . .

زندگی چرت کوتاهی در  یک بعد از ظهر گرم و آفتابی است تا بیایی به خودت همه چیز تمام شده . . . .

می خواهم بخوابم در خواب همه چیز زیباتر است حتی کابوس هایم ؟!

لطفا تا اطلاع ثانوی بیدارم نکنید

                  تو که آغاز تمام فصل های شادی کی می آیی؟

برای حرف های ناگفته ی دلم گوش شنوایی نیست ،

                 تو که با یک نگاه تمام حرفهای ناگفته ام را می خوانی ، کی می آیی؟

برای ترک های قلبم مرهمی  نیست ، آرام آرام خرد می شود و روی زمین می ریزد،

                تو که مرهم دل های همه دردمندانی ، کی می آیی؟

برای کابوس شب های طولانی زندگیم ، امید صبح درخشانی نیست ،

              ای آفتاب پشت ابر ، بر تیرگی شب های نا امیدی ؛ کی می تابی ؟

بدون تو تمام دفترم پر شده از شعر های سیاه ،

            ای سروده ی  بلند سپیدم

                    ای پایان قصّه های غم انگیز

                            ای مرهم دل های شکسته 

                                 ای آفتاب پنهان به پشت ابر نشسته

                                                         ای همه امیدم ، بگو آخر. . . . .

                                                کی می آیی؟

دوست دارم بنویسم تا مرهمی باشد بر زخم های کهنه ام  شاید آرامم کند

دوست دارم بنویسم اما ذهنم خسته است و جان بسیار فرسوده است

دوست دارم بنویسم اما می ترسم بغضم بشکند و اشک رسوایم کند

دوست داشتم می نوشتم هر چه در دل داشتم 

اما دیگر چه سود هر چه بود گذشت . . . . . .

الإمامُ علیٌّ علیه السلام : إیّاکَ والجَزَعَ ؛ فإنَّهُ یَقْطَعُ الأملَ ، ویُضعِفُ العَملَ ، ویُورِثُ الهَمَّ .

امام على علیه السلام : از بیتابى کردن بپرهیز ؛ که آن امید را قطع مى‏کند و عمل را ضعیف مى‏گرداند و اندوه مى‏آورد .

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
 من می شناختم او را
نام تو راهمیشه به لب داشت
 حتی
 در حال احتضار
 آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو
او پاک زیست
پاکتر از چشمه ای نور
هم چون زلال اشک
یا چو زلال قطره باران به نوبهار
 آن کوه استقامت
 آن کوه استوار
وقتی به یاد روی تو می بود
 می گریست

(شعر از حمید مصدق )

می آید می آید می آید

تا آخرین لحظه مرگم همینم  آرزوست

تا اخرین قطره اشکم همینم گفتگوست:

می اید او می آید او می آید

هر چه می نویسم تو از آن بیزاری ,

 چه سرخوش بوده ام من به خیالی واهی

 همه فکرم این بود که از تو می نویسم و امیدم  . . .

و مگر نیست که هر چه از دل براید بر دل نشیند

و من اکنون با دست های خالی و امیدهای بر باد رفته ی خود متحیر چشم به تو دوخته ام !

هر چه من می نویسم تو پاره می کنی ؟

و این تشویش ذهنم را آلوده می کند ؟

 این غریبه  ی خشمگین کیست ؟

وقتی که دیگر زبان همدیگر را نمی فهمیم چطور از زبان تو برای تو بنویسم !

و این همه سال , این عمری که گذشت

من به پای تو سوختم ،  یا تو به پای من ؟

روی نیمکت زندگی همیشه تو کنارم بودی

افسوس و دریغ

یک بار هم نشد از تو سوال کنم ؟

ببخشید من شما را جایی ندیده ام ؟

نه دیگر نمی شناسمت تو غریبه ای

کاش می شد جای خود را عوض کنم

و از خود مدام سوال می کنم

این بیگانه کیست که یک عمر به من خیره نگاه می کند !؟

این چشم ها برای چه همیشه سرخ و نمناکند آیا کسی می داند ؟

نه ؛ هیچ کس نمی داند ؟

بهترین پزشک ها هم نمی فهمند ؟

هیچ کس نمی داند سرخی این چشم ها از کجاست ؟

سرخ سرخ ؛ مثل دونه های تسبیح یاقوتی مادرم

سرخ سرخ ؛ مثل دونه های انار ترش

سرخ سرخ ؛ مثل شقایق با همون لکه مشکی رنگ

سرخ سرخ ؛ مثل خون ، خونی که از قلبم می جوشد  از چشمهایم سرازیر می شود .

کاش روزی اشکهایم اشک شادی باشد ؛ اما این بار آبی

آبی آبی مثل آسمون پاک پاک

آبی آبی مثل دریا وسیع و بی انتها

آبی آبی مثل انگشتر فیروزه ای مادربزرگم

آبی آبی مثل حوض خونه قدیمی پدربزرگم

                                             و مثل پدربزرگم

                                                       و مثل همه خوبی های دنیا

   ای شادترین لحظه زندگیم چرا نمی آیی ؟

با چشم هایی سرخ سرخ

من همیشه منتظرت خواهم بود

                                        نگی منو نمی خوای

منی که جونیمو دادم به پات

                                              نگی منو نمی خوای

زنده ام فقط به عشق کربلات

                                                   نگی منو نمی خوای

من کجا برم آقا                                       نگی منو نمی خوای

پیش کیا برم آقا                                             نگی منو نمی خوای

من چطور آقا کربلا برم ؟

پس آقا حرف رفاقتت کجاست

                                  مگه بدا دل ندارن

چرا کربلا فقط واسه خوباست

                                  مگه بدا دل ندارن

دل من تنگ اذون کربلاست

                                 مگه بدا دل ندارن

                      تو بها بده مگه بدا دل ندارن

                                                             کربلا بده مگه بدا دل ندارن

من چطور آقا کربلا برم

                               نگی منو نمی خوای

چرا آقا کربلا فقط برا خوباست

                                      مگه بدا دل ندارن

تو بها بده مگه بدا دل ندارن

تو کربلا بده مگه بدا دل ندارن

امام علی (علیه‌ السلام):

إنَّ أهْنَأ النّاسِ عَیْشاًَ مَنْ کانَ بِما قَسَمَ اللهُ لَهُ راضیاً.
گواراترین زندگی برای کسی است که به آنچه خداوند قسمت او کرده، خرسند باشد.

می شود باز بهاری شد و از درد گذشت

دست از پرورش غــــــــــم اگر برداریم

دلم دیروز خیلی گرفته بود همش دلم می خواست تو خلوت خودم سرمو رو زانوام بذارم و یه دل سیر گریه کنم   اصلا مهم نیست

امروز باید سرنوشت خودم را با دست خودم بنویسم اما مداد من نوکش خیلی کند شده  اصلا مهم نیست

وقتی درسام روی هم انبار می شه انگار تمام غصه های دنیا هوار می شه تو دلم اصلا مهم نیست

وقتی به آینده ای نگاه می کنم که خودم برای خودم ساختم از خودم بدم میاد   اصلا مهم نیست

هر وقت یه بغض گنده ته گلوم گیر می کنه اینقده به خودم فشار میارم تا قورتش بدم  مبادا کسی اشکام را ببینه  اصلا مهم نیست

میدونی چند روز دیگه تولدمه اصلا مهم نیست

من . . . . من . . . . . . . . آخه . . . . . . اصلا مهم نیست

اینقدر به خودم گفتم اصلا مهم نیست که دیگه خودم هم اصلا مهم نیستم اصلا مهم نیست

ندا از عرش بر آمد :

مهربان خالق آن پیکر بیمار تو ام

من خود آگاه زحال تن تب دار تو ام

می کشم ناز تو با رحمتم ای بنده من

شاهد سوز و گداز دل آگاه تو ام

                                                                بنده مومن من هیچ کجا تنها نیست

                                                                 یار شب های تو و دیده بیدار تو ام

                                                                 زِ ره بنده نوازی چو تو را پروردم

                                                                در مریضی و سلامت همه جا یار تو ام

دوست دارم شنوم صوت تمنای تو را

طالب رازو نیارت به شب تار تو ام

رنج وغم های تو بی علت و بی حکمت نیست

تو گرفتار من و من همه در کار تو ام

                                                               در دلت ز آتش غم ها که فکندم شرری

                                                              یعنی ای بنده بیا طالب گفتار تو ام

                                                              سایه ی رحمت من در همه جا بر سر توست

                                                              مصلحت بین و گنه بخش و نگهدار تو ام

جای دل تنگی وبی تابی و نومیدی نیست

من که در هر دو جهان یار وهوادار توام

ناز آن پیکر بیمارت اگر کس نخرد

ناز با خالق خود کن که خریدار تو ام

                                                             ای که تا صبح نخفتی و خدایا گفتی

                                                            این منم در دل بشکسته پرستار تو ام

                                                             تا (حسان) طبع تو الهام ز قرآن گیرد

                                                            ضامن اجرتو و حافظ اشعار تو ام

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد                     فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ ٬ تنها نشیند به موجی                  رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب          که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا                   کجا عاشقی کرد ٬ آن جا بمیرد

شب مرگ از بیم ٬ آن جا شتابد                      کز مرگ غافل شود ٬  تا  بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم                    ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا بر آمد                         شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن                    که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

چشمهای قهو ای رنگ

کسانی که دارای این رنگ چشم هستن

کسانی دل باز و عاشق

و زندگی برایشان دوست داشتنی است

عشق قسمتی خیلی مهم در زندگی انهاست

خیلی زرنگ و توانایی خوبی دارند در زندگی

برای روبرو شدن با گرفتاری ها و ناخوشیها

بعضی مو قع زود عصبانی می شوند

و کمی فراموش کارند

کسانی که دارای این رنگ چشمها هستند

دل پاکی دارند و کینه را در دل نمی پرورانند

و دارای از خود گذشتگی زیادند

در بعضی مواقع کارهای دیگران را

پیش از کارهای خودشان انجام می دهند

و همیشه بفکر کسانی هستند که توانایی کمی دارند

در زندگی و کمک به انها را یکی از وظا ئف خود می دانند

اگر به قیمتی گران هم برایشان تمام بشود

از پیمانی که دادند هرگز پشیمان نخواهند شد

کسانی که رنگ چشمهایشان ،قهوای یا خاکستری است

به انسانهای چشم قشنگ و موفق در زندگی شناخته می شوند

راستی جالب تر از همه این که بیشتر مردم ایران رنگ چشماشون قهوه ایه

قشنگ اول سال تحصیلی را پخش می کنن یا نه اون وقت ها که  هر کانالی می زدی یا داشت همکلاسی سلام را می خوند یا داشت باز بوی ماه مهر را می خوند تا آنجایی که یادم میاد همه بچه ها هم این شعر ها را دوست داشتن                  

اما با گذشت این همه سال تازه حالا قدر اون روزها را می فهمم کاش دوباره می نشستیم پشت اون نیمکت های سرد و آهنی و بعد هم سر جا میز با بقل دستی هامون دعوامون می شد     یا هر وقت هر چیزی را گم می کردیم اول به بقل دستیمون شک می کردیم  بعد از یه مدتی هم که از سال تحصیلی

 می گذشت یهو همچین دوست های جونجونی می شدیم   که اگه کسی چپ به بقل دستیم نگاه می کرد حسابی حالشو میگرفتم

جوونی کجایی که یادت بخیر